Prostaatkankerspecifieke sterfte bij mannen met en zonder comorbiditeit: langetermijnresultaten van de ERSPC-Rotterdam

Samenvatting Inleiding Wij onderzochten het verschil in effectiviteit van PSA-screening op prostaatkankerspecifieke mortaliteit tussen mannen met en mannen zonder comorbiditeit. Methode Mannen in de ERSPC-Rotterdam kregen in de screeningsarm om de vier jaar een PSA-test; in de controlegroep gebeurde dat niet. Primaire uitkomst was prostaatkankerspecifieke sterfte. Rate ratios’s (RR’s) werden geschat, gestratificeerd naar comorbiditeit, gedefinieerd als geen versus ≥ 1 comorbide aandoeningen volgens de Charlson Comorbidity Index, aan de hand van vragenlijsten ten tijde van de randomisatie. De primaire analyse was bij mannen 55–69; mannen ≥ 70 werden apart geanalyseerd. Resultaten Na 21 jaar was er geen verschil in prostaatkankerspecifieke sterfte tussen de screenings- en controlegroep bij mannen met comorbiditeit. Zonder comorbiditeit was de prostaatkankerspecifieke sterfte lager in de screeningsarm dan in de controlearm (RR 0,67; 95%-BI 0,54–0,83). De absolute risicoreductie in deze groep was 5,4 per 1.000. Er was geen verschil in prostaatkankerspecifieke sterfte tussen de screenings- en controlearm bij mannen ≥ 70 jaar, ongeacht comorbiditeit. Conclusie PSA-screening reduceerde de prostaatkankerspecifieke sterfte alleen bij mannen van 55–69 jaar zonder comorbiditeit, niet bij mannen ≥ 70 jaar of mannen met comorbiditeit.